медитација за почетници

1.

треба да се чисти

треба да се чисти

треба да се чисти

да се исчисти ѓубрето што со векови се збирало во нас

треба да се затворат очите во мракот

и да се молчи во тишина

треба да се нурне длабоко

                                                длабоко

и таму да се дише длабоко

                                                длабоко

сѐ дур’ не се исчезне во сопствениот здив

треба, барем еднаш! предвреме да се умре

за да се преживее смртта

2.

ќе гледаме ли еден ден

секој ден кон небото?

ќе го чекаме ли со раширени раце

ветрот?

ќе научиме ли да ги затвораме очите

без брчки на челото?

ќе научиме ли да се смееме

без да нѐ забележат оние

што не се осмелуваат да тргнат

ни нагоре

ни надолу?

ќе успееме ли конечно

еден ден

да се престориме во она

што некогаш сме го нарекувале

метафора?

3.

откажи се од зборовите

додека молкот не стане

тишина

и во тишината

ќе го чуеш

зборот

цајтнот

притиска над левата дланка

остава белег

ми става мрак превез преку очи

ми лази по ‘рбетот

од темето до коренот на трупот

таму се притајува

склопчен клечи

со колената прегрнати

се кикоти

подмолно гмечи

тлее ко в пепел запретана жар

ме приковува ко за студен камен и

колва колва колва

па летнува угоре

и ме пернува сред чело

ко со токмак

свиња пред колење

паѓа знаменцето

зјаам во растурените

фигури на таблата

кралот е мртов

само до почетокот

на новата партија

чекалница

доаѓаш прв. чекаш.

застануваш во ред. чекаш.

стискаш копче. чекаш.

ставаш ливче. чекаш.

(уште колку чекаш?)

ставаш ѓезве. чекаш.

пушташ вода. чекаш.

пушташ бојлер. чекаш.

праќаш писмо. чекаш.

мењаш статус. чекаш.

чекалница:

никој не те чепка.

меѓупростор. меѓувреме.

нешто ко: малечка смрт.

нешто ко: дупка во ѓеврек.

нешто ко: интермецо пред важни вести

од земјата и светот.

нешто ко: врата.

нешто ко: прозор.

(имаш празен екран, еееј!)

таман, да летнеш.

таман, да те снема.

а ти, ако си будала,

чекај!

Немир

Работи!

Работи умот.

Се растрчале мислите

ко мравки од згазнат мравјалник.

Три пута ударник!

Три пута ударник!

Претрчуваат

ко мали деца на црвено.

И кај што треба

и кај што не треба.

Прескокнуваат огради.

Летаат ко глуварчиња.

Пукаат ко балони:

од сапуница

или од пакетче хуба-буба.

Исчезнуваат засекогаш

или оставаат лепливи траги по лицето.

Телото не седи мирно.

Рацете посегаат да дофатат нешто:

некогаш небо,

некогаш грутка земја.

се заиграв

(се чита како што би ја прочитал к. п. мисирков кога ја пишувал за македонцките работи)

фрлајте

фрлајте со дрвја и камења

по мене

сум бил јас

и дрво и камен 

...

за крстот што го носиме

и за крстот што нѐ носи нас

за тоа зборувам

некој на чело

некој на плеќи

некој в џеб

некој го загинал негде по фиоките

го затурил меѓу некои парталави алишта

меѓу лаванда и нафталин

да го чуваат од молци

за средето на телово

зборувам

за крстопатот што ни е во него впишан

за угоре и удолу и

за открај-докрај

за тоа дека сме тука на поседување

на пет минути од вечноста дојдени

сме рекле на почетокот:

не, фала, не сум за влегување

ама сме влегле колку за малку

колку за ич-малку

колку за беља

и сме останале

сме се замуабетиле

сме се заборајле...

и сме заборавиле сѐ

и крстопатот

и патувањето

и дека не сме биле за влегување

...

фрлајте

фрлајте со дрвја и камења

по мене

сум бил јас

и дрво и камен

уште стравови

има нешто во мене

што би можел да го кажам

во овој миг на длабоко

дно

сега

кога ме боли крстот

од седиштето во автобусот

и од сите непотребни часови

преседени пред екранот

или тукутака преседени

со погледот вперен во некоја неостварена

предвидливост

или во некој страв од некоја ненајавена

средба

со оној од кого стравот е најголем

сега

кога телото не ми е храм

туку градилиште омеѓено и напуштено

полно гнилеж и мирис на мочка

токму сега

има нешто во мене

што би можел да го кажам

а јас молчам

ни да зуцнам

два

знам кој пат сакам да го фатам.

знам во што гледам

кога ги затворам очите.

знам и времето да го забавувам.

знам и што е утро,

а што ноќ.

знам како да стигнам отаде.

сѐ знам,

да речеме.

и го живеам токму

спротивното.